Het volledige reisverslag.
De zin of onzin van het leven want eens ga je dood en wat dan?
Nu ik dit schrijf ben ik weer thuis in mijn vertouwde omgeving.
Zal proberen een compleet reisverslag te maken zoals ik die heb ervaren en in mijn gedachtegang heb beleefd.
Misschien interesseert je dit helemaal niet, dan moet je maar stoppen met verder te lezen.
Maar het is mijn verslag, van een poging naar Santiago de Compostella te lopen.

Dag 1: Zaterdag 11 juli 2009
Na alle voorbereidingen, die ik dacht goed had gedaan, reisverslagen van anderen lezen,
boeken lezen over deze pelgrimstocht naar Santiago de Compostella, route uitzetten, materiaal aanschaffen,
onderdak plannen voor de eerste week, beetje oefenen met wandelen website maken en je geestelijk voorbereiden.
Het was zover 11 juli 2009, ik vertrok naar Santiago de Compostella al mijn dierbaren liet ik achter voor vier maanden,
en begon met goede moet aan de pelgrimstocht, het afscheid met gemengde gevoelens, op weg naar het eerste eindpunt van die dag.
 
nog even zwaaien en ik was uit het zicht, maar niet uit het hart en de gedachten.

Deze foto laat zien hoe stil het was om 8 uur op de dag van vertrek in Nunspeet.

Dag Nunspeet tot over vier maanden. (
Tenminste dat dacht ik)
Onderweg naar Santiago de Compostella, de eerste dag lopend via het mooie fietspad door het bos naar Elspeet de eerste rust.
Bij de plaatselijke bakker waar je ook een koffie en gebak kunt nuttigen, koffie gedronken, verder richting Otterlo.
De volgende afslag in Uddel die wist ik uit mijn hoofd, al gauw bleek dat ik verkeerd had gelezen.
Ik volgde de verkeerde richting, maar dat wist ik toen nog niet, pas halverwege dacht ik dit is niet de geplande route.
Terwijl ik anders een zeer goed gevoel heb voor richting, ook in een vreemde omgeving.
Als we met de auto op vakantie gaan zeg ik altijd, als we net weg rijden hoe laat we op de bestemming zijn,
niet wetende  wat er onderweg kan gebeuren, pech, files en stops die we maken.
Dit klopt altijd op een kwartier af soms wel op de minuut.
Het was wel een mooie verkeerde route, over de hei en door het bos, ik wist niet meer waar ik uit zou komen.
Maar ik kwam op een punt uit dat voor mij bekend was, ik wist nu welke richting weer op moest.
Was nu zo'n 7 km afgeweken van de geplande route, dom, dom, dom, maar ja het was niet anders.
Weer bij Nieuw Milligen de route volgens planning opgepakt en in Kootwijk bij het eerste café restaurant,
weer een rust gemaakt en wat gedronken. Op het terras, daar één van de eerste gesprekken met vreemde mensen,
die de Jacobsschelp herkenden, het was altijd vriendelijk en positief gesprek, over hoe en waarom.
De waterfles weer bijgegevuld, dan verder door Kootwijk naar Otterlo, eerst over een weg zonder fiets of voetpad.
Links van weg lopend, constant vooruit kijkend, of de tegenmoet komende automobilisten, je wel zagen lopen.
Soms kwamen er een stuk of vier auto's achter elkaar, de eerste had je wel gezien en week iets uit,
de tweede ook maar de derde en vierde pas op het laatste moment,
één keer heb ik flink met mijn arm moeten zwaaien om de aandacht te trekken.
Ging maar net goed, het tegenmoet komende verkeer verwacht je daar niet, dus bleef ik opletten vooral in de bochten.
Gelukkig ging het ook door het bos, een rustig stuk zandpad met schelpen, ik kwam in begin van Harskamp uit.
Omdat het inmiddels eind van de middag was geworden even naar de camping gebeld en gevraagd tot hoe laat de receptie open was.
De receptie bleek al gesloten te zijn voor ik zou arriveren, maar na wat gepraat  kon toch nog terecht.
Aan de bewaking betalen, wel gepast en contant.
Intussen was ik aan de einde van het dorp Harskamp gekomen, het was half zeven, 
nog ongeveer 3 km naar Otterlo en dan nog 2 km naar de camping.
Heb in Harskamp de bus naar het centrum van Otterlo genomen was daar om 7 uur.
Daar bij de plaatselijke snakbar op het terras gegeten.(Gordon bleu met friet en een beetje sla)
Nog een pak melk gekocht, ook bij de snackbar, was wel 3 keer zo duur maar ja vooruit maar water is ook niet alles.
Toen door naar de camping zo'n 2 km verder aan het eind van Otterlo, de eerste keer de tent opgezet voor een overnachting.

Mijn huis voor de eerste nacht.
Nog met een paar mensen gesproken die de Jacobsschelp herkend
en.
Sjaak en Margreet van Diggele uit Gouda bedankt voor je reactie in het gastenboek.
Na 43 kilometer was ik moe, maar had een voldaan gevoel.

Dag 2: Zondag 12 juli 2009
De eerste nacht was nog wat wennen in de tent, slecht geslapen, werd automatisch heel vroeg wakker.
Het was zelfs nog een beetje schemerig, ben gaan opbreken,
tent afgebroken net in de zak,
begint het daar te regenen niet normaal meer, snel alles opgepakt en naar de wc ruimtes gedragen.
Daar verder ingepakt, slaapzak weggegooid, heb er de hele nacht in liggen zweten en de rits was stuk, was een onding.

Vertrokken uit Otterlo richting Lent bij Nijmegen, met regenpak aan en paraplu op,
om het eerste regenwater op te vangen, vind ik zeer zwaar lopen.

De regen hield maar niet op !
Bij de eerste stop stond een blokhut waar je wat kunt eten en drinken niet open zo vroeg, maar je zat droog onder het afdak.
Wat gegeten en gedronken uit de voorraad die ik bij me had, een stuk ontbijtkoek en water, stiekem in de bosjes geplast.
Het ging minder regenen, zo zelfs dat de regenkleding uit kon, verder naar Schaarsbergen.
Het lopen ging ineens een stuk beter en was in een mum van tijd bij het begin van Schaarsbergen.
Begint het daar weer te regenen, dus snel alle regenkleding weer aan getrokken.
In Schaarsbergen heuveltje op heuveltje af onderweg begint het nog harder regenen.
Dit loopt niet fijn, soms ging even aan de rechter kant van het fietspad ( twee richtingen) omdat het aan die kant beter liep.
Een beetje van links naar rechts dus, ondanks de regen waren er ook racefietsers en dus op letten wat er van achteren kwam.
Op een keer lette ik niet op en juist op dat moment wilden er een paar racefietsers voorbij,
ging net goed, zo zie je maar weer, het blijft opletten geblazen ook door mij.
Op naar Arnhem daar werd het droog, bij het Willemsplein kwam ik Thom tegen,
die wist ongeveer waar ik zou  kunnen zijn volgens de geplande route die ik zou volgen.
Het was ongeveer 12.uur  Thom vertelde dat mijn telefoon het niet werkte, weer in orde gemaakt.
Elles (dochter en buschauffeur in Arnhem) had het doen laten rond gaan dat ik in Arnhem was,
met een karretje achter mij aan, onderweg naar Santiago De Compostela.
Als andere buschauffeurs (ben namelijk een oud buschauffeur uit Harderwijk)
mij ontdekten maar even moesten toeteren en ja hoor de ene na de andere drukte op de hoorn.
Ik was plotseling erg populair en maar zwaaien erg leuk gebaar dank hiervoor.
Thuisfront gebeld, verteld dat alles in orde was, wat gedronken en de Nelson Mandela brug over, hierna ging het weer verkeerd.
Moest volgens de routebeschrijving die ik had, naar links en de straatnaam klopte, dan na 50 meter naar rechts,
maar dat klopte niet daar stonden enkel wat woonwagens beneden aan de weg.
Dus de volgende straat dan maar naar rechts, ook hier klopte de straatnaam niet,
dan maar recht door tot het grote kruispunt wat ik in de verte zag.
Ook dit gaf geen oplossing dus maar weer terug naar het punt, waar ik naar links moest.
Had ik iets over het hoofd gezien? tien keer gelezen en gekeken, maar het klopte gewoon niet.
Waar was mijn richting gevoel?
Dan maar weer terug naar het grote kruispunt, hier de borden richting Nijmegen gevolgd, kwam zo bij het Gelre Dome uit.
Intussen was het weer zachtjes begonnen te regenen.
Bij het Gelre Dome zie ik in de verte zo'n grote gele letter M en dacht (lekker) daar ga ik na toe.
Een hamburger gegeten en een bak met sla, Thom waar ik zou overnachten, belde en vroeg waar ik was.
Hij was vlak bij en kwam langs.
Het was het al weer drie uur, ik wilde nog naar Lent zo'n 15 km.
Thom heeft toen mijn Wheely meegenomen in de auto en ik ben verdergaan lopen met regenjas en paraplu.
Onderweg kwam ik een richting aanwijzer van de ANWB tegen Elst 6 km en na een kwartier weer één Elst 6 km.
Dat schoot tenminste lekker op, anderhalve kilometer lopen en toch niks opschieten.
Deze verkeerde informatie van de ANWB borden ben ik in het verleden wel vaker tegen gekomen.
Kan er verschillende opnoemen de ANWB
(Algemene Nederlandse Wielrijders Bond) neemt het niet zo precies met deze dingen.
Maar er is vast een verklaring voor te vinden.
Intussen was het weer droog geworden, om 17.00 uur was ik in Elst na 9 km bij Thom thuis.
Elles kwam ook nog en heeft voor het eten gezorgd (Lasanja)
Dit was de tweede dag en voelde me nog steeds goed, ook nu na 74 kilometer te hebben gelopen.

Dag 3: Maandag 13 juli 2009
Bij Thom overnacht, hij heeft er van alles aan gedaan om mij weer op weg te helpen.
Had zelfs nog een andere slaapzak voorhanden, verder te veel om op te noemen  Thom bedankt  ! ! !
Na een ontbijt en enkele goede raadgevingen van Thom vertrokken  naar Venhorst.
Onderweg een foto gemaakt van de Betuwelijn.

Een traject waar nu nog nooit een trein overheen rijd.
Ik dacht weer zo'n project van de zogenaamde knappen koppen,
van de regering het wel wisten wat ze moesten doen met het belasting geld.
De toenmalige beslissers zijn al lang weer vervangen door andere mensen,
en moeten geen verantwoording meer te af te leggen over dit geld verslindende belasting geld.
Zo zijn er nog vele voorbeelden te noemen en de verantwoordelijken?
deze worden na een poosje weg gepromoveerd naar een Burgermeesterschap,
of wordt voorzitter van één of andere raad zoals May Weggen,
met de spitsstrook voor 2 of meer personen in de auto, handje klap dus.
De mensen die er nadeel bij hadden worden weg gewuifd, gevoelens en emoties tellen niet.
Maar het had één voordeel het is goed voor de werkgelegenheid op dat moment,
voor de zakken van de ondernemers.
Want het is altijd weer ietsje duurder dan begroot, kijk maar naar de metro van Amsterdam.
Plotseling was Thom daar weer, om nog wat foto's te maken, kreeg nog een rolletje snoep mee voor onderweg.
Wenste me nog een goede reis en ik kon altijd bellen, verder de ene voet voor de andere in flink tempo.
Waalbrug over, op het fietspad en er naast mij een flinke file richting Nijmegen. (blij dat ik loop)
Het was droog en goed weer om te wandelen en het tempo zat er goed in.
Op de meet van Nijmegen waren ze al bezig met de voorbereiding van de vierdaagse.
Toch jammer dat ik dit jaar niet mee loop, het is er altijd gezellig.
De Jacobsschelp om mijn nek en de Wheely trekt veel aandacht, je wordt regelmatig aangesproken,
men vraagt je het hemd van het lijf , wenst je veel suc6.
Zo ook bij een rustpunt bij Grave,
hij een jaloerse fietser met zijn vrouw L van Oss, bedankt voor uw reactie in het gastenboek.
Het is altijd weer leuk om mee te mogen maken dat er nog mensen zijn die belangstelling hebben voor anderen.
Verder maar weer, ik was welkom in de provincie.

Door of langs Grave gelopen,onderweg bij het busstation annex fietsenstalling water bijgevuld en een kop koffie gebietst.
Langs de gevangenis, ik wist niet eens dat er een was, het boerenland in.
Het was nog steeds mooi weer ging goed ging lekker op naar Venhorst.
Toch maar even naar de mini camping gebeld of de mogelijkheid bestond om er iets te eten.
Want de camping lag een kilometer of 4 buiten het dorp.
Eigenlijk kon het niet want er was geen restaurant of kampwinkel, in het dorp zelf was op maandag alles gesloten.
Wel hadden ze de mogelijkheid
dat je zelf iets ging klaar maken want er lag van alles in de diepvries.
Ik dacht oké valt weer mee en ik zie wel.
Na een korte pauze in een stukje bos, verder naar Venhorst mini camping D'N
Hoenderhof
Lange wegen door het boerenland en toch afwisselend, de route klopte nog steeds was nog niet verkeerd gelopen,
dacht gaat goed, lekker weer, ik ben weer goed bezig.
Op een geven moment kom ik voor dit bord te staan

Verboden toegang, Wat nu?
Gelukkig was er zo'n 500 meter terug in het bietenveld, een boer aan het werk, terug gelopen,
gevraagd of ik over het landgoed mocht en waar ik dan terecht kwam, het was geen probleem.
Ik was op de goede weg en moest blijven bewegen, zei de boer,
hij zelf was 72 jaar en nog steeds aan het werk in het bietenveld.
Ik vond inderdaad dat hij er nog goed uitzag voor zijn leeftijd.
Verder maar weer, het verboden Landgoed over dan langs de Peelweg naar Venhorst.
Was rond de klok van 5 spitsuur en het verkeer raasde langs je heen.
Gelukkig was er een breed fietspad, als je in de auto rijd hoor je het lawaai niet zo, maar lopend langs zo'n weg is geen pretje.
Om zes uur op de mini camping D'N
Hoenderhof aangekomen werd zeer vriendelijk ontvangen en je voelde je meteen thuis.
Alles kon er was een groot vertrouwen in de campinggasten
.
Er stond zo waarlijk een eigen bushalte op de camping zelf.

Niet dat er een bus kwam maar toch.
Op D'N
Hoenderhof was iedereen die ik sprak even vriendelijk je kon zelf drinken pakken, eten maken uit de voorraad die aanwezig was.
Je schreef het maar op een blaadje wat je dronk of had gegeten, zelfs internet werd voor je aangesloten.
Geweldige mensen die nog zoveel vertrouwen in de medemens hebben.
De mini camping had zelfs een eigen weer station


Het logische weerbericht.
was op de camping aanwezig dit vond ik wel een goede uitvinding.

Mari en Willemien van Lieshout bedankt voor de gastvrijheid.
Dit was het verslag van de derde dag en na 120 kilometer schoot ik lekker op en nog steeds met een tevreden gevoel op weg.

Dag 4: Dinsdag 14 juli 2009
E
en redelijke goede nacht gehad wel een beetje onrustig geslapen, blijft toch een tent waarin je ligt.
Vroeg en stilletjes vertrokken, wel eerst de avond er voor afgerekend natuurlijk.

Weer het fietspad langs de Peelweg op, het verkeer kwam langzaam weer op gang en de wereld om mij heen werd weer wakker.
Het was mooi weer de zon ging schijnen en ik liep goed.
Onderweg enkele dorpen gepasseerd dat wil zeggen je liep er langs want je kwam er niet doorheen.
Bij het Bos Museum De Rips rechtsaf
 
richting Deurne ging goed was lekker warm.
Onderweg kwam er een meisje op een bromfiets mij voorbij, ze had een lekkeband,
ze reed langzaam door, moest op tijd in Deurne zijn want ze had een afspraak.
Later stond ze bij het benzinestation de band was nu helemaal aan flarden en werd opgehaald.
Wel te laat voor de afspraak natuurlijk.
Bij het benzinestation heb ik een rust genomen wat gegeten en gedronken, water bijgevuld.
Voor mij goed wandelweer op naar Someren - Heide een afwissellende route door het bos,
door het centrum van Deurne en vele andere plaatsjes.
Zelfs over een kermis, verschrikkelijke stortbui gehad onderweg van een half uur,
zo erg dat ik ben gaan schuilen onder een afdak bij een huis.
Ook nu toch maar even naar de camping gebeld
of de mogelijkheid bestond iets kopen om te eten dit was niet het geval.
Ook richting Someren kwam ik weer die foute kilometers aanduiding tegen Someren 6 km.
Na een kilometer weer Someren 6 km.
In Someren bij een bekende supermarkt die ook op de kleintjes let, (behalve op de mijne)
drinken en eten meegenomen voor de avond en ontbijt.
Op naar de mini camping deze bevond zich midden in het boerenland ongeveer 5 km buiten Someren.
Via een stuk onverharde weg, het laatste stuk heb ik mijn schoenen maar uitgetrokken
Ben verder gelopen op mijn crocs dat ging verbazend goed.
Het was er heerlijk rustig, vriendelijke mensen, de tent werd achter een kippenhok opgezet,
je had geen last van de kippen, was wel gezellig dat gekakel.
Verder was er een groot veld waar de caravans stonden, goede voorzieningen schoon en netjes.
Je kan er zelfs nog wat te drinken kopen, geld deed je maar in het eierenbakje van de koelkast,
je vinkte af wat je genomen had, ernaast stond nog een diepvriezer voor algemeen gebruik.
En op eigen risico een goede service ook een camping om naar toe te gaan.
Mini camping Rabbit

Nu na de vierde dag en 162 kilometers nog steeds op de goede weg naar Santiago De Compostella.

Dag 5: Woensdag 15 juli 2009
Redelijk goed geslapen want het blijft toch een tent waarin je ligt, je bent erg verwent thuis in je bed.
Maar je bent op pelgrimstocht en dan moet je nemen zoals het komt en het was droog.

Vandaag was de vijfde dag een dag om nooit te vergeten, om 6,15 uur vertrokken,
naar
Maaseik (België) als eerste ging het door het bos over een zandweg links de maisvelden rechts het bos.
En plotseling daar waren ze er, de steekmuggen (horzels) duizenden tegelijk en daar liep ik,
in mijn overhemhpje met korte mouwen wat nu? deet had ik niet direct voorhanden.
Moest nog drie en halve kilometer over deze zandweg dus het tempo erin,
hevig om mij heen slaan met pet en zakdoek.
Achteraf bleek dat ik dik 7,5 km per uur had gelopen, met de Wheely achter me aan trekkkend.
Ben bijna lek gestoken, de horzels deden zich tegoed aan mijn bloed, wat ik zelf zo hard nodig heb.
Toen ik hijgend het bos uit kwam en nog een stuk had door gelopen om er zeker van te zijn dat de horzels weg waren,
ben ik gestopt en snel mijn deet opgegraven, zat natuurlijk helemaal onderin de Wheely.
Ingesmeerd, het hielp en meteen na een flauwe bocht naar links stuite ik op dit rustpunt, toeval of niet maar het was er.
Heb er een foto van gemaakt.


Toeval of niet, het stond er 20 meter na dat ik was gestopt om mij in te smeren.
Zo dat was dat, nu links af naar Nederweert, een weg zonder fiets of voetpad en erg smal en veel bochten.
Er werd erg hard gereden, opletten geblazen dus, vond het gevaarlijk maar ben er zonder ongelukken voorbij gekomen.
Net voorbij Nederweert stoeltje van de Wheely en rustig ontbeten, was droog en zonnig weer.
Het lopen ging goed ondanks alle jeuk die ik had.
Toch weer liet mijn richtings gevoel mij in de steek, ik liep altijd aan de linkerkant van de weg, tegen het verkeer in vond dit veiliger.
En dan kun je wel eens een aanwijzing missen, omdat de routebeschrijving rechts van de weg was.
Gelukkig was ik er ditmaal snel achter en hoefde maar 2 km terug, op naar de afslag naar Maaseik. (België)
Een lange weg van 18 km een erg drukke verkeersweg wel met een apart fietspad ernaast net zo als de Peelweg,
Op een gegeven moment komt er een oma met een kinderwagen me achterop lopen, ze liep vrij snel met de kinderwagen.
We raakten aan de praat, ik paste mijn tempo haar snelheid aan.
We hebben samen zo'n 5 km samen opgelopen, over van alles en nog wat gesproken.
Ik was weer een flink stuk opgeschoten in een snel tempo.
Was al bijna in Stamproy 2 km van de grens van België hier ben ik gestopt voor de lunch soep en een dikke uitsmijter gegeten.
De eigenaar wist zelfs waar Nunspeet lag, ook wat voor geloof in Nunspeet de overhand heeft,
want hij had zaken gedaan met het in Nunspeet bekende sloopbedrijf.
Je denkt misschien wat kan mij dat allemaal schelen die details, dan moet je maar niet verder lezen.
Want het zijn mijn gedachten, verhaal en gevoel, ik heb dit meegemaakt.
Het was nog steeds prachtig weer, het ging goed alleen nu in België.

langs de rijweg op een fietspad weleenswaar, alleen afgescheiden door een streep op het wegdek,
maar toch op de hoofdrijbaan, dus weer flink opletten geblazen, oranje hes aan.
De pet af want die waaide toch van je hoofd als je gepasserd werd door de voorbij razende vrachtwagens.
Ook langs deze weg gaat het weleens verkeerd, er stonden dan ook enkele kruisjes met kaarsjes en bloemen in de berm.
Toch heelhuids in Maaseik bereikt, daar ging het weer mis het adres dat in de route beschrijving stond klopte niet.
Maar na een paar keer gevraagd te hebben
uiteindelijk toch aangekomen om 17.uur
bij
Zusters van Liefde Dienstencentrum ter Engelen een opvang met diverse mogelijkheden.

Een aan de voorkant nieuw gebouw en aan de achterkant het oude gedeelte met een kerkje en een binnenplaats.
Het is nodig aan renovatie toe, dat gebeurde ook, zo te zien erg langzaam maar het zal wel een kwestie van geld zijn.
Onderweg werd ik nog aangesproken door een aardige dame die mij eerst voorbij reed,
de auto zelfs keerde om een praatje met mij te maken, kon zelfs bij haar overnachten als ik dat wilde.
Sorry ben de naam vergeten, maar toch bedankt voor het aanbod.
Maar ik al had afgesproken op het bovenstaande adres en afspraak is afspraak.
En weer moet het mij van het hart dat er nog zeer veel aardige en vriendelijke mensen bestaan.
Maar ik denk ook omdat dat je herkenbaar bent aan iets wat de ander ook raakt, de tocht naar Santiago De Compostella de Camino route en de Jacobsschelp.
Op de stoep zat nog een wandelaarster met rugzak, te wachten voor onderdak, aangebeld maar er werd niet open gedaan.
Via de telefoon geprobeerd maar geen antwoord, twee deuren verder aangebeld van het zelfde gebouw daar werd open gedaan,
contact gezocht met de zuster, die na een half uurtje arriveerde na het inschrijven en uitleg over de huisregels,
21.30 uur ging de poort op slot en moest je binnen zijn en deze ging om half zeven weer open, werden we naar de kamertjes begeleid.
De kamertjes waren in het oude gebouw, netjes en proper met een badkamer op de gang,
alles oud en gedeeltlijk gerenoveerd maar er stond een bed.
Na het opfrissen heb ik samen op het terras gegeten met de andere wandelaarster in het oude centrum van Maaseik,
gepraat over allerlei dingen.
Er was ook nog een Jacobs kerk maar deze was op slot dus konden we niet binnen kijken.

En nog steeds na deze vijfde dag en 197 kilometer voelde ik me nog steeds prima , moe maar voldaan.


Dag 6: Donderdag 16 juli 2009
Ik ben de volgende morgen weer vroeg vertrokken om half zeven zonder ontbijt, want de keuken was nog niet open,
stempel gekregen in mijn pelgrimspas, op naar Maastricht.
Ook hier weer langs een rijweg op een fietspad weleenswaar, afgescheiden door een streep op het wegdek maar toch op de hoofdrijbaan.
Dus weer flink opletten geblazen, oranje hes aan, een lange weg recht toe recht aan.
Onderweg een keertje gerust in een bushokje, de bus kwam en wilde stoppen, snel een teken gegeven dat hij door kon rijden.
Had er vroeger ook zo'n hekel aan als er mensen in het bushokje zaten en je stopte en dan niet mee moesten.
In Maasmechelen wat drinken gekocht en een praatje gemaakt,
kreeg nog een flinke hand vol met voorverpakte koekjes mee voor onderweg.
Verder maar weer langs deze lange rechte weg, de zon scheen en het ging lekker.
Onderweg gebeld naar een overnachtings adres in Maastricht of er nog een slaapplek was,
na het derde belletje had ik succes en kreeg een prima uitleg hoe ik er moest komen.
Geen foto's gemaakt onderweg.
Op naar Maastricht via Lanaken en daar ging het weer mis, moest links af bij de rotonde voor Lanaken.
Maar deze was verboden voor voetgangers en fietsers dan maar iets naar rechts kwam zo in het dorp Lanaken terecht.
Had ergens naar links had moeten afslaan, weer gevraagd en kwam zo toch weer op de goede weg terecht.
Maastricht, was er al om drie uur in het centrum, het was er druk en de terrasen zaten vol, met dit mooie weer.
En daar was hij weer de grote letter M er wat gegeten en gedronken, met de bus naar het overnachtings adres aan de andere kant van de Maas.
Werd weer vriendelijk ontvangen en er werd koffie gezet, kreeg uitleg over de huisregels en andere informatie, het was een B&B
een aardige dame van 77 jaar.
Dat was de zesde dag een lange dag langs een lange verkeersweg en nu na 233 kilometer in Maastricht.

Dag 7: Vrijdag 16 juli 2009
Vandaag was eigenlijk een rustdag gepland en het regende een beetje toen ik vertrok.
Op wat stijve armen na, voelde ik me goed, dus maar verder wandelen.
N
a het ontbijt om 9.00 uur vertrokken, van Maria kreeg ik drie zoenen een mandarijntje en een rolletje pepermunt mee voor onderweg.
Ze wenste me een voorspoedige reis, gaf mij het advies dat ik goed moest eten onderweg, maakte eerst nog even een foto voor ik ging
.
Maria dank voor de goede verzorging.
Richting Angleur (Luik) dat was het doel voor vandaag, eerst langs en door Eijsden.
Daar vond ik ook de aanwijzing van het Jacobspad naar de grens, er kwam nog een plaatselijke fietser naast me rijden,
hij vertelde me dat ik in dit tempo binnen een uurtje in Visé zo zijn.
Aan de grens van België aangekomen een vlaggetje aan een paal geplakt.

Zo zag de grenspaal bij Eijsden eruit toen ik daar weer vertrok.
Een rust genomen route beschrijving bestudeerd, ik moest hier rechts af de brug over.
Maar het waren twee bruggen achter elkaar over de Maas.
Een brede brug maar zonder fiets of voetpad, veel vrachtverkeer, dus de oranje hes maar weer aan.
Nadat ik aan de overkant was gekomen, zonder kleerscheuren, was toch wel een klein klimmetje.
Ik was ik een brug te ver.
Het vervolg van de weg zag ik in een bochtige weg omhoog gaan, ook naar Visé maar 8 km om.
Weer terug de bruggen over naar het laatste route punt, daar een andere weg genomen, richting Visé.
Was in een half uurtje bij de stadsgrens van Visé.
Volgens de Jacobsschelp route aanduiding moest ik links af en liep zo het centrum van Visé binnen.
Vond daar geen aanwijzingen meer, gevraagd naar de juiste weg, maar niemand kon mij de goede weg helpen.
Zelfs de onvriendelijke politie motor agent deed net of hij mij niet begreep, sprak alleen maar Frans.
Van het gezag moet je het maar hebben.
Zag toen een blauw richtingsbord Luik staan en ben die route gaan volgen.
Had ondertussen al 18 km gelopen om 14.00 uur op een T splitsing was een Friture wat gegeten, en gevraagd of dit de juiste weg was naar Angleur.
Steeds maar rechtdoor dan kwam ik er wel, ongeveer nog 18 km, dus maar rechtdoor.
Op een gegeven moment zag ik weer de weg met bochten omhoog gaan het bos in, ik dacht dit is niet goed.
Besloot toen maar terug te gaan naar de T splitsing en daar stond een blauw bord Luik 13, was intussen weer anderhalf uur verder.
Aan de over kant van de Maas lag het plaatje Hermalle-Sous-Argenteau.
Heb toen besloten daar maar heen te lopen, had hield het voor gezien vandaag.

Ging opzoek naar een slaapplaats, gevraagd maar er was niks, alleen een hotel en 6 km verderop aan deze kant van de Maas terug richting Visé.
Daar na toegelopen en een kamer genomen was duur, op dit moment gezien voor mij de enige oplossing.
Het hotel lag aan de stille kant van de Maas langs het fietspad, aan de overkant van de Maas het spoor en de snelweg.
Klein kamertje met uitzicht op de Maas, het spoor en de snelweg aan de overkant, waar het verkeer maar door raasde ook in de nacht.
Was de enige gast je kon al om 6 uur ontbijten, heb toen gezegd dat ik om 6.00 uur het ontbijt wilde.
Gegeten in de grote tent die naast het hotel stond (spaghetti Carbonada)
Mijn dagelijkse dingen gedaan, wasje, douchje, enz.
Dat waren 7 dagen en
257 kilometer verder.

Nu na 7 dagen waren er de vragen.
Een pelgrim zijn, was ik dat nu geworden na deze week?
Of hield het nog meer in, was ik op de goede weg om een pelgrim te worden?
Ik was er nog niet achter.
Ik voel mij na deze week een al schatrijk man.
Dat ik deze tocht mag maken naar Santiago de Compostella.
Moe maar voldaan.
Let wel het zijn
mijn ervaringen en mijn gedachten.
Vind je het nog steeds boeiend mijn ervaringen lees dan verder.

   
Je kunt op dit reisverslag reageren door een e-mail te sturen of een bericht achter te laten in mijn   Gastenboek
Groetjes O.J.A.
Voor schoenen gaat u natuurlijk naar, (ook online webshop)
J D Schoenmode
Donkerstraat 26
Harderwijk