Het volledige reisverslag.
De zin of onzin van het leven want eens ga je dood en wat dan?



Dag 8: Zaterdag 17 juli 2009
Heb er slecht en onrustig geslapen met al die herrie van de overkant was niet uitgerust.
Toen ik vetrok de volgende morgen, was ik nog moe, was het slecht weer regen en nog eens regen.
Op naar Angleur (Luik) ongeveer 20 km door verslillende dorpen waar het stil was.
Als ik al een voorbijganger tegen kwam, had ik het gevoel dat deze mij een beetje meewaardig aan keek
Helemaal ingepakt in regenkleding en regenhoezen.
Voelde me na deze slechte nacht vermoeid en beroerd worden, wat gegeten en gedronken maar naar een kwartier was alles er weer uit.
Gelukkig was het droog geworden, dus de regenkleding kon weer uit en verder maar weer.
Na een uurtje maar weer even rusten, voelde me nog steeds beroerd had het koud en warm tegelijk ging niet zo lekker.
Zou het door de steken van de horzels zijn gekomen, kan zijn, had nog steeds wel een beetje stijve armen bij de ellebogen.
De weg die ik liep ging een beetje omhoog en omlaag en de winkels gingen open.
Voor de zekerheid aan een groenteman gevraagd of dit de juiste weg was naar Angleur,
aardige mensen en het was volgens hem zeker nog wel 15 km hij bood me spontaan aan met de auto naar Angleur te brengen.
Was heel verleidelijk aanbod, omdat ik me nog steeds niet lekker voelde.
Maar besloot toch maar verder te gaan lopen kreeg nog 2 appels mee voor onderweg.
Via de plaats Jupiller bekend van het bier en nog enkele andere kleine plaatsen.
Langs deze route in
België staan veel oude huizen die half gesloopt of dicht getimmert zijn.
Slecht onderhouden net of je door een achterbuurt wandelde en soms was dat ook zo,
zulke smerige straten en vervallen huizen en aan de buitenkant schijnbaar veel armoede.
Uiteindelijk k
wam ik in Angleur aan, waarom hier?
Ik weet het eigenlijk niet was zo gepland volgens de route.
Vond in Angleur wel weer een aanwijzing van de Jacobsschelp route aanduiding, maar het was er ook maar een enkele verder niets meer.
Voelde mij nog steeds beroerd en dacht waar ben ik aan begonnen, zat in een dip.
Het ging erg moeizaam, nu in Angleur op zoek naar onderdak.
Dat bleek niet mee te vallen want er was niks, de plaatselijke bakker en snackbar konden me ook niet verder helpen.
Er was geen VVV en de kerk was op slot niemand kon me verder helpen, of ik heb de verkeerde mensen gevraagd.
Werd er moedeloos van goede raad was duur, er was een klein station maar ook hier was geen levende ziel te vinden.
Het begon weer te regenen, na een poosje besloot ik maar terug te lopen naar Luik weer 8 km terug en maar regenen en waaien.
Het lopen ging erg langszaam, uiteindelijk toch in Luik bij het station aangekomen, ik was moe,
vooral geestelijk moe, ik was koud en rillerig net alsof ik koorts had.
In de stationshal wat warms gedronken en wat gegeten, ik was op, van Luik en Angleur had ik mijn buik vol.
Het zoeken naar een onderkomen ook, heb nog een poosje zitten bij komen in de stationshal.
Ik heb uiteindelijk de trein naar Namen genomen.
Daar aangekomen via het VVV een hotel voor twee nachten genomen om bij te komen.
Dat waren 8 dagen en 286 kilometer verder.

Dag 9: Zondag 18 juli 2009
Na een slechte nacht voelde ik mij langzaam ietsje beter worden, het was zondag ging er een rustdag van maken, was gelukkig droog.
Een rustdag dat wil niet zeggen de hele dag met de voeten omhoog, maar je voorbereiden op de volgende dagen zover dat mogelijk is.
Ben Namen gaan verkennen, een stukje volgens het routeboekje gelopen en vond dit teken op mijn weg.

Een goudkleurige Jacobsschelp op de weg.
Route naar de Citatadel en het Kasteel van Namen zo'n twee a drie honderd meter omhoog precies weet ik dit niet.
Maar via de trappen van de Citatadel, hier krijg ik de Wheely nooit om hoog.
Boven aangekomen, de zon ging schijnen en was er een informatie punt.
Ik vroeg waar de kabelbaan was, die in het routeboekje stond omschreven, deze was al 15 jaar verdwenen.
Onderweg ben ik nog andere dingen tegengekomen, die niet meer klopten, had weinig vertrouwen meer in de routebeschrijving die ik had.
Deze route was zeker niet geschikt voor het lopen met een Wheely.
Bij de Citadel en het Kasteel vetrok er een Roadtrain voor een rondleiding over de terreinen van de Citadel.
Er werd schouwspel opgevoerd in oude Kostuums.
Waar over het ging weet ik niet maar het was leuk om naar te kijken.

De ouderwetse geweren werden geladen.

Tromgeroffel, en dan, knal.
En men ging weer in formatie naar het volgende punt en begon dan weer opnieuw.
Kwam  tot de ontdekking dat er ook een weg naar boven ging aan de achterkant van de Citadel.
Een flinke stijging, had even geduurd maar ik was wel boven gekomen met de Wheely.
Nog enkele foto's genomen halverwege de klim naar boven bij de Citadel, een mooi uit zicht naar diverse kanten.

Halverwege de Citadel het uitzicht op Namen.

Halverwege de Citadel het uitzicht op Namen.
Bij het VVV informatie ingewonnen naar een alternatieve route ga nu de Ravel 2 route volgen richting Dinant .
Nog wat verder rond gelopen in de stad, was bij de Maas een rommelmarktje en in het centrum een marktje met streekproducten.
Ook was er nog een grote kermis verder was het erg stil in de stad voelde me langzaam weer een beetje beter worden.
Een doos gevraagd bij een winkel, had nog dingen in mijn bagage die ik helemaal nog niet had gebruikt, terug sturen dus.
Zo dat was mijn zondag en nu vroeg naar bed en morgen weer verder richting Santiago De Compostela
Dat was de 9 de dag en 286 kilometer verder.

Dag 10: Maandag 20 juli 2009
Vandaag een beetje uitgeslapen maar fit voelde ik me nog niet, om half negen naar  het postkantoor.
Dit om nog de overtollige bagage terug te sturen.
Bij het postkantoor aangekomen bleek dit gesloten te zijn vandaag (extra) en morgen ook.
Want morgen is het in
 België een nationale feestdag alles is op die dag gesloten.
Dus in het hotel gevraagd of ze het pakje woensdag op de post wilden doen, na veel soebatten zouden ze dat gaan doen.
Nu maar hopen dat het goed komt.
Om 9.30 uur vertrokken uit Namen gelukkig was het droog en de zon begon te schijnen, ik volgde de Ravel 2 route langs de Maas richting Dinant.
Een lang fiets en wandelpad, tevens een Camino route met een wisellend wegdek.
Dan weer asvalt, zand en grind en kasseien, dit laatste liep niet zo lekker over die hobbellige stenen, weer enkele foto's gemaakt o.a deze.

Wie zou hier de huur betalen?
Ben door verschillende mensen staande gehouden de mijn Jacobsschelp ontdekten en een praatje gemaakt over de trip naar Santiago De Compostella.
Om ongeveer 13.00 uur een kop koffie gedronken, en even uitgerust achteraf maar goed ook want ik ben de eerste uren niks meer tegengekomen.
Wel een echtpaar vlak voor Dinant op de fiets daar uitgebreid mee gesproken over de tocht naar Santiago De Compostela en nog een foto gemaakt.

Op de foto met Marcel Eevers uit Beringen
Marcel gaf mij het advies te overnachten in Leffe bij de
Abdij waar pelgrims altijd van harte welkom zijn.
Dit moest ik echt en vooral doen. Marcel bedankt voor de informatie.
In Leffe aangekomen bij de
Abdij aangebeld en gevraagd voor een slaapplaats werd hartelijk ontvangen.
Kon om halfzeven
vrijblijvend de mis bij wonen en daarna een maaltijd nuttigen
om 19.00 uur, heb dit toen gedaan.
Het zijn zulke lieve en aardige
Norbertijnen (witheren) zoals ze ook wel genoemd worden.
De uitstraling die deze mensen, vol liefde en begrip slaat op dat moment op je zelf over.
Je zou zo toe treden tot deze orde.
Deze Norbertijnen
hebben veel indruk op mij gemaakt en in mijn gedachten achter gelaten.
Er was ook nog een andere caminoganger die net voor mij binnen was gekomen en het laatste bed kreeg, wie het eerst komt die het eerst maald.
Samen hebben we de mis bijgewoond was wel vreemd voor mij, al die witte gewaden er waren ook nog een stuk of tien zusters.
Omdat we geen zangboek hadden, kregen we van de zusters het boek waarin stond wat er vandaag gezongen werd.
Probeerde het te lezen, was in het Frans ik moet zeggen het ging niet eens zo slecht, ook omdat het werd voorgedragen.
Alles werd gedaan op het van  getingel van het kerkklokje, die iedere keer een geluid liet horen en de volgorde bepaalde tijdens deze dienst.
Na de mis een voortreffelijke brood maaltijd alles was aan wezig.
Er waren ook nog enkele andere mensen aanwezig die hier tijdelijk wonen, studeren of werkten.
Al met al een gezellige maaltijd. Nog wat ervaringen uitgewisseld met Frits de ander caminoganger.
Ik slaap nu in een oud schoolgebouw ernaast, in een leeg klaslokaal op de grond op mijn slaapmatje en in de slaapzak.
Beneden was de wc en een kraan, het stonk er zo verschrikkelijk naar motteballen, dat je keel er bijna van dicht sloeg.
Heb de hele avond de buitendeur open laten staan, maar het bleef stinken maar ja je kan niet alles hebben.
Zijn dit nu van die dingen die een pelgrim moet mee maken onderweg op zijn tocht.
Nog enkele boodschappen gedaan voor morgen  want dan zijn alle winkels dicht.

Hieronder een foto van mijn slaapplaats deze nacht.

Slaap lekker ?
Morgen om 8.uur ontbijt en dan weer verder
Dat was de 10 de dag en 314 kilometer verder

Dag 11: Dinsdag 21 juli 2009
Na een slechte nacht weer vroeg wakker, je weet nooit wat er op de grond rond loopt, en ik ben het ook niet gewend zo te slapen.
De Wheely weer ingepakt en gewacht tot het 8 uur werd.
Ontbeten een stempel gevraagd voor in mijn pelgrimspas en hoeveel ik moest betalen, dat mocht ik zelf beslissen.
Maar ik mocht echt niet te veel geven werd er gezegd en op zo'n manier dat niks ook goed genoeg was.
Heb toen 10 euro in de doos gedaan en de andere caminoganger ook.
Hartelijk afscheid genomen van iedereen en op weg na een half uurtje was ik al in Dinant waar een grote rommelmarkt was.
Het is Nationale feestdag en het was er al vroeg druk, net zo als bij ons op Koninginnedag.
Al gauw bleek dat ik verkeerd gelopen was en ging weer terug naar Leffe en volgens mij de goede route opgezocht.
Het vervolg van de Ravel 2 route. Intussen was het al weer halftien geworden.
Ontmoete Frits de andere pelgrim, was ook verkeerd gelopen. Maar hij liep een andere route.
Dus verder maar weer, de weg ging langzaam slingerend omhoog en ik dacht als het altijd zo gaat dan gaat het goed.
Maar ik vergiste me enorm en het werd steeds steiler en moest steeds weer even op adem komen toen ik eindelijk boven was dacht ik er te zijn.
Moest een scherpe bocht naar rechts en schrok toen een beetje, wat ik was er nog niet moest nog een klim maken,
na schatting over een lengte van 1 a 2 km dan moest ik wel op het hoogste punt zijn.
Dat was ook zo want het ging weer flink naar beneden na de volgende bocht schrok ik weer het ging weer om hoog over een korte afstand,
en in de verte zag ik auto's rijden toen  ik uiteindelijk boven war bleek het de provinciale weg naar Dinant te zijn.
Het was inmiddels 13.00 uur en ik was nog niet halverwege volgens de kaart, heb toen de kaart uitgebreid bekeken.
Constateerde dat er nog een flinke stijging in zat naar een col van 225 meter en daarna was ik nog niet op de volgende overnachting plaats.
Heb besloten weer terug naar Dinant te lopen, langs de provinciale weg dit vond ik levens gevaarlijk dus het oranje hes aan.
Onder weg kwam ik de borden tegen daling 8 % met de waarschuwing dat het verkeer moest terug schakelen.
Maar natuurlijk werd er te hard gereden als voetganger werd je een beetje bang want er was geen fiets of voetpad.
alleen het laatste stukje, ben toch heelhuids beneden gekomen.
Had inmiddels al weer 20 Km gelopen en heb toen het busstation opgezocht en ben met de bus naar Givet gereden wat ongeveer dezelfde afstand was.
Met de bus naar Givet ook langs een drukke weg, ook zonder fiets of voetpad, erg smal en omdat het nationale feestdag was, erg druk op de weg.
Blij dat ik in de bus zat en niet op de weg liep.
In Givet aangekomen naar het VVV en naar een onderdak gevraagd de man achter de balie sprak warempel Nederlands.
Had een telefoon nummer van iemand die ook deze tocht gemaakt had, na een halfuurtje was deze persoon aanwezig.
Ging voor onderdak zorgen via via, want hij zelf had op dit moment geen plaats.
Wel moest ik tot zes uur wachten want eerder was er niemand aanwezig.
Was voor mij geen probleem had alle tijd van de wereld.
Eten en drinken gehaald in de plaatselijke supermarkt, ook voor morgen, en tot zes uur op het bankje gezeten bij het VVV.
De man die mijn onderdak regelde sprak alleen maar Frans en maakte mij duidelijk.
Dat het fietspad langs de Meuse (Maas) net helemaal klaar was.

Ik deze kon deze een eind volgen en hoefde niet over de N weg, 80 kilometerweg, te lopen zonder fiets of voetpad.
Maar bij Fumay 30 kilometer verder, moest ik het weer verlaten omdat ik naar Rocroy wilde.
Had inmiddels een nieuwe routekaart van het VVV gekregen van de fietsroute langs de Maas.
Kwam in een soort oude villa terecht.

Ik d
acht ha fijn een BED om in te slapen.
Maar niets was minder waar. Weer een soort klaslokaal en op de grond.

De slaapplaats voor deze nacht.
Maar er was een wc en koud stromend water, wat wil je nog meer, de bewoners waren allerst vriendelijk en het was gratis.
Je moet een gegeven paard niet in de bek kijken.

Dat was de 11 de pelgrimdag en 336 kilometer verder.

Dag 12: Woensdag 22 juli 2009
Het is alweer woensdag vanmorgen om 8 uur vertrokken, er was niemand, dus geen gedag gezegd en zo vertrokken uit Civet.
Een stukje door de stad om bij de Maas te komen, van hieruit verder de route volgen.
Via het fiets en wandelpad naar het zuiden het was rustig onderweg geen wandelaars, enkel een paar fietsen en boten die zwaaiden.
Bij elke sluis haalde ik ze weer in, want ze moesten wachten tot ze geschut werden, ongeveer om de 5 km was er weer een sluis.
En er komen er nog veel meer langs de route.
Het was heerlijk wandelweer redelijke wind en ongeveer 27 graden en wat wolken.
Veel nagedacht over de te volgen route welke is de juiste, en ineens schoot het mij te binnen  het was mijn route.
Onderweg moest ik de maas over steken anders liep tegen de Kern Centrale aan, Lijkt me niet zo gezond.

Dus even weg van de Maas kwam dit stand beeld tegen wat het voorstelt zeg het maar.
Was alleen onderweg, wel lekker rustig, maar toch wel erg stil.

De route stil en verlaten.
Onderweg gebeurde er niet veel de route slingerde langs de Maas, of andersom dat kan natuurlijk ook.
Voelde me redelijk goed niet 100% maar toch het ging en nog steeds geen blaren.
Wel vermoeid, komt door de slechte nachtrust denk ik.
Slaap elke nacht nog steeds onrustig 4 tot 5 uur.
Eten doe ik niet veel, af en toe een boterham, heb ook niet echt trek in iets.
Drinken des te meer vooral na een dag wandelen 3 liter franse melk en water en Cola en wat Yogert.
Ik heb alle tijd om na te denken, maar waar denk je dan aan.
Hoever is het nog naar het volgende route punt van die dag.
Is er een camping, zo niet hoe vind ik een slaapplaats, is de winkel nog open.
Hoe zou het thuis gaan, mijn hersens bleven maar malen.
Innerlijke rust had ik nog niet. Komt wel dacht ik dan.
En verder ging het maar weer de ene voet voor de andere.
In Fumay aangekomen het VVV opgezocht, gevraagd voor een pelgrim slaapplaats de dame belde maar kreeg geen gehoor.
De camping opgezocht die licht natuurlijk niet in het centrum.
Na het inschrijven, moest wel 3 euro en 34 cent betalen inclusief douche en toeristenbelasting.
Op dat moment wil er net een Nederlandse auto de camping afrijden.
Heb gevraagd aan de bestuurder of hij naar het dorp ging en of hij wat boodschappen voor me mee wilde nemen.
Was geen probleem, in het dorpje liepen de straten namelijk allemaal omhoog of naar beneden het is maar hoe je het bekijkt.
Dat is geen pretje met de Wheely achter je aan en een tasje met eten en drinken.
Intussen de tent opgezet en de hamer stuk geslagen want de grond was keihard je kon de tentharingen er bijna niet in krijgen.

Toen was het nog droog en zonnig.
Een Franse campingbewoner heeft de hamer gelukkig kunnen repareren, diverse praatjesgemaakt.
(want je bent tocht wel een beetje vreemd als wandellaar met zo'n Wheely)
De boodschappen zijn gearriveerd, gegeten en gedoucht, net klaar met alles begint de lucht zwart te worden,
maar het onweer trekt voorbij.
Een uur later weer zwart, begint het daar weer te regenen en te onweren niet normaal meer.
Dat word dus weer een slechte nacht.
Morgen zien ik wel weer verder.
Welterusten.
Dat was de 12 de pelgrimdag en 369 kilometer verder.


Dag 13: Donderdag 23 juli 2009
Heb besloten de route langs de Maas te blijven volgen en niet naar Rocroy te gaan.
Lijkt me een beter idee
om niet via N weg, 80 kilometerweg te lopen. Druk verkeer, zonder fiets of voetpad.
Het heeft de hele nacht geregend en nu nog steeds een beetje, alles onder een afdak ingepakt.
Om 9.15 uur vertrokken in de regen en alles nat en vochtig. 

Weer een lange wandeling langs de Maas of de Meuse zoals de Fransen het zeggen, het was klammig en nevelig.
Gelukkig werd het later op de dag droog want lopen in de regen vind ik maar niks.
Ik zou zo naar huis gaan, denk er vaak aan als het weer regent.
Op een moeilijke moment, moeilijke uren zijn er vele, het gevoel van een pelgrim, wat is dat nu?
Zijn dat de gedachten aan dingen waar ben ik aan begonnen, opgeven, doorzetten, hoe lang nog en waarom.
Ik kom er nog niet achter wat het pelgrims gevoel is.
Deze route langs de Maas is stil, zo stil dat je als er wat met je gebeurt het erg lang kan duren voordat iemand je vind.


Duurde soms wel 2 uur voordat je iemand zag.

Dus deze dag gebeurde er niet veel, behalve dat op elke kilometer een  paal stond met een getal erop.
En dan dacht ik alweer een kilometer zo gaat tie goed zo gaat tie beter.
Maar wat kan een kilometer ook lang zijn als je ergens naar toe wil vandaag.
Een paar kleine dorpjes gepasseerd want je komt er niet door heen.
Dan moet je de brug over  om er te komen, op het informatie bord langs het fietspad,
bij de brug stond wat er in het dorpje te vinden was.
Meestal was dit voor mij niet interessant genoeg om de brug over te gaan.
Of het was aan de overkant zonder brug en dan kun je er niet komen.
Dus maar weer verder en in gedachten over van alles en nog wat en wat staat me nog te wachten,
dit is pas het begin van de tocht alles is nog vlak.
Met af en toe een stukje omhoog maar dat mag niks voorstelen voor wat er nog komen gaat.
Begin er een beetje tegenop te zien en dat werkt niet stimulerend in mijn gevoel.
Maar uiteindelijk was ik op de camping in Monthermé, een beetje bitse dame schreef me in.
Nam me kwalijk dat ik geen Frans sprak, tenminste dat begreep ik.
Nadat ik de tent had opgezet maar weer eten en drinken gehaald in de supermarkt.
Zo'n 1,5 km verderop is het intussen weer begonnen met regenen, het hield maar niet op, werd steeds erger,
met veel onweer het leek net of het boven de camping bleef hangen om te pesten.
Was net zo erg als een paar weken terug toen stond alles blank bij ons in het dorp, alleen deze keer duurde het veel langer,
Het bleef maar regenen en alles was kleddernat, ik baal hier zo van
(help ik wil naar huis) ik kan hier niet tegen.
Heb de hele avond onder het afdak van de wc gezeten want er waren geen andere voorzieningen dit werkt zeer deprimerend op mij.
Dat was de 13 de pelgrimdag en 401 kilometer verder.


Dag 14: Vrijdag 24 juli 2009
Het heeft de hele nacht geregend en het regende nog toen ik de tent uitkroop.
Alles is vochtig, hoe krijg ik het weer droog dat waren mijn zorgen deze morgen.
Slecht geslapen erg onrustig, dan weer te warm dan weer te koud.
Wat was er met me aan de hand ben nooit ziek ik heb nooit wat, alleen nu?

Alles uiteindelijk weer kletsnat in gepakt en om 11.00 uur werd het droog toen weer vertrokken naar Charleville-Mézières,
zo'n 24 km te gaan het weer werd redelijk af en toe een buitje.
De veertiende dag, na een nacht vol hoosbuien en onweer, onderweg een paar boten gezien en verder niet veel bijzonders,
wandelen langs de Maas is rustig een lang fietspad en een vergezicht met veel bomen,
weinig opwindend, maar soms plotseling rare dingen in het landschap zoals onderstaande foto.

 
Wie weet wat het is mag het zeggen.
Verder is er deze dag niet veel gebeurt alleen als je denkt dat je er bent.
Moet je nog 3 km na de camping lopen en dat kan net iets te veel zijn.
Op de camping aangekomen was het gelukkig nog droog want de lucht werd in de verte al weer zwart.
Snel de tent opgezet net op tijd, want weer barste het onweer los niet normaal meer.
Heeft weer de hele avond geregend, tuk weer zoals ik dat noem als dat zo door gaat dan weet ik niet meer wat ik ga doen.
Alles is nat en vochtig, de telefoon de fotocamera het toiletpapier, mijn kleren krijg het niet meer droog.
Dit is niet leuk meer het is afzien in mijn tentje.
Is dit het wel waard om te doen, natuurlijk wist ik dat het niet gemakkelijk zou worden, dat er tegenslagen zouden komen.
Maar zoveel regen en nog eens regen ik wordt er niet goed van.
Nu na zo'n dikke 400 km nog geen enkele blaar, maar mijn conditie gaat achteruit tenminste dat denk ik.
Vooral geestelijk ben ik erg moe. Kom niet tot rust. Waarom niet ik weet het niet.
Dat kan toch niet de bedoeling zijn van mijn tocht, elke nacht 4 a 5 uur slaap en nog onrustig ook.
Kom maar niet tot rust eet slecht maar drink wel veel.
Maar mijn gedachten blijven maar in de weer, net of ik een beetje gek wordt.
Waarom, wat gebeurt er als ik stop, is dat een afgang, was mijn voorbereiding wel goed,
Heb ik er goed over nagedacht, achteraf denk ik van niet, of mijn instelling is niet de juiste.
(let wel het zijn mijn gedachten)
Nu in
Charleville-Mézières.
Het is een grote camping met veel voor kampeerders voor één nacht, grote plaatsen en een eigen kraan, geen sfeer en onpersoonlijk.
Naar de stad aan de overkant geweest om drinken en broodjes te halen in de stromende regen. regen en nog eens regen.
Zo de tent ingekropen niet gedoucht of gewassen.

Wat de dag van morgen gaat brengen weet ik nog niet, ik zie wel hoe het verder moet.
Dat was de 14 de pelgrimdag en 427 kilometer verder.

Dag 15: Zaterdagdag 25 juli 2009
Het heeft weer de hele nacht geregend en rond 7.00 uur werd het droog, hele nacht geen oog dicht gedaan, ben leeg en op.
Midden in de nacht hebben enkele Fransen wel een uur keihard ruzie staan maken buiten het hek van de camping.
Het regende maar toch hoor je alles, aan de overkant van de camping langs de Maas zijn allerlei kroegjes.
Ook daar kwamen vele luidruchtige geluiden vandaan midden in de nacht.
Om 7.30 de tent maar uit van slapen komt toch niets meer, boterham gegeten en wat melk gedronken.
Gelukkig was het droog geworden.
Om 8.15 belde mijn vrouw en vroeg hoe het met mij was, slecht natuurlijk na zo'n nacht, want ik zag het helemaal niet meer zitten.
Wilde maar één ding naar huis, na veel gepraat over en weer, zou ze over een uur terug bellen.
Zodat ik er nog over na kon denken, of ik wel de goede beslissing zou nemen.
Over het wel of niet voortzetten van deze tocht naar Santiago De Compostella.
Het was een moeilijke beslissing om te nemen, pas 14 dagen onderweg en een net een dikke 400 km gelopen te hebben.
Mijzelf dikwijls te hebben afgevraagd onderweg, waar ben ik aanbegonnen en waarom.
Ik wilde nadenken over de zin en onzin van het leven.
Weg van alles zonder stress en zorgen, in plaats daarvan was ik.
Ondanks mijn voorbereidingen voor deze pelgrimstocht, de hele dag bezig in mijn gedachten.
Waar slaap ik, kan ik nog ergens nog iets te eten of te drinken krijgen. Ondanks dat ik een noodrantsoen bij me had.
Volg ik wel de juiste route, loop ik niet verkeerd, want dan moet ik weer helemaal terug naar het begin.
De ontspannen rust die ik dacht te krijgen, op gemak naar de volgende dag en wel zien waar ik terecht kon.
Die rust kwam maar niet, steeds bleef ik mij hier over zorgen maken.
Daarbij kwam nog steeds het weer, soms prachtig maar het merendeel regen.
Dit laatste bevorderde mijn motivatie niet.
Het lopen met de Wheely was geen probleem, natuurlijk was ik moe aan het einde van de dag.
Blij dat de schoenen uit konden.
Maar geestelijk bleef het maar malen in mijn hersens, die kwamen maar niet tot rust.
Uiteindelijk heb ik na veel wikken en wegen een beslissing genomen.
Ik ga naar huis, zelf terug gebeld, en gevraagd aan mijn vrouw of ze mij wilde komen op halen.
Dat wilde ze natuurlijk wel, alleen als ik er zelf van overtuigd was dat dit de juiste beslissing was.
Charleville-Mézières  15.30 uur ze was er heb staan janken zo blij was ik.
Onderweg naar huis heb ik 4 uur lang aan
één stuk door gepraat over alles.
Dit gebeurde gewoon, ondanks dat ik niet zo'n grote prater ben, zo leeg of zo vol emoties zat ik.
En geloof me, ondanks alles heb ik er moeilijk mee, heel veel moeite mee in mijn gedachten.
Dat ik deze pelgrimstocht heb moeten afbreken.
Denk steeds heb ik het niet te snel opgegeven, hoe doen anderen dat dan.
Had ik wel de juiste instelling, was mijn motivatie wel voldoende.
Wat is een pelgrim zijn in deze moderne tijd.
Het was deze 15 dagen een levenservaring die je niet zo gauw mee maakt in het dagelijkse leven.
Ik kan dat met zekerheid zeggen want ik heb het meegemaakt.
Maar heel mijn Gevoel en Hart dat huilt.

Tenslotte wil ik iedereen bedanken voor de ondersteuning en de reacties, voor en tijdens mijn korte pelgrimstocht.

Terug naar Week 1

Je kunt op dit reisverslag reageren door een e-mail te sturen of een bericht achter te laten in mijn   Gastenboek
Groetjes O.J.A.
Voor schoenen gaat u natuurlijk naar, (ook online webshop)
J D Schoenmode
Donkerstraat 26
Harderwijk